ΑΡΘΡΟ
ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ-ΟΜΙΛΙΕΣ-ΗΜΕΡΙΔΕΣ

ΑΡΘΡΟ

ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΪΟ

Μια που έχουν ανασταλεί οι δράσεις του Κέντρου Πρόληψης, σκέφτηκα να γράψω και να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου. Ίσως μπορέσουμε έτσι να κρατήσουμε μια ελάχιστη επικοινωνία..

Εδώ και δέκα περίπου μέρες έχουν κλείσει τα σχολεία και σχεδόν καθημερινά ανακοινώνονται και πιο περιοριστικά μέτρα αναφορικά με την επαγγελματική, κοινωνική και προσωπική μας ζωή..

Το πρώτο ερώτημα που μάλλον προκύπτει είναι:

Τι έγινε; Τι είναι αυτό που ζούμε; Είναι αλήθεια ή ψέματα όλο αυτό;

Αυτό που ζούμε είναι μία Κρίση. Είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση που άλλαξε από τη μια στιγμή στην άλλη όλη την καθημερινότητά μας, τις σχέσεις μας με τους άλλους, την οργάνωση του χρόνου μας… τα πάντα !!

Όπως και κάθε άλλη Κρίση προκαλεί πολύ μεγάλο άγχος. Ξυπνάνε φανεροί και κρυφοί εφιάλτες.. Από τα πιο καθημερινά πράγματα, πώς θα πληρώσω τους λογαριασμούς μου; Θα χάσω τη δουλειά μου; Τι να κάνω με τα παιδιά μου τόσες ώρες; Πώς θα αντέξω τον/την σύντροφο/σύζυγο μου μέσα στο σπίτι; Πώς να βοηθήσω τους γονείς μου; κτλ. κτλ. μέχρι πιο υπαρξιακά ζητήματα, όπως πόσο θα κρατήσει αυτό; Δεν αντέχω να μου περιορίζουν την ελευθερία μου.. Αν πάθουν κάτι οι γονείς μου, αν πεθάνουν; Πόσο έτοιμος είμαι να το δεχτώ; Αν αρρωστήσω; Αν.. Αν.. Αν..

Όταν μιλάμε για Κρίση λοιπόν εννοούμε κάτι ξαφνικό που συμβαίνει στη ζωή μας, κάτι αιφνίδιο και το οποίο προκαλεί μεγάλο άγχος και πολλές αλλαγές, όπως είναι μια καταστροφή από σεισμό, από πυρκαγιά, ένας αιφνίδιος θάνατος αγαπημένου προσώπου, η απώλεια της εργασίας, ένα ξαφνικό διαζύγιο, κτλ.

Στην περίπτωση μας μιλάμε για μια Κρίση που θέτει σε κίνδυνο τη Δημόσια Υγεία του συνόλου του πληθυσμού μίας χώρας. Γι’ αυτό άλλωστε χαρακτηρίστηκε ως Πανδημία από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Δεν απειλείται λοιπόν η Δημόσια Υγεία και η Ζωή μόνο μίας χώρας, αλλά μεγάλου μέρος της υφηλίου.

Πώς αντιδρούμε σε μια Κρίση;

Εδώ τα πράγματα αρχίζουν και δυσκολεύουν.. γιατί το πώς αντιδράει ο καθένας σε μια Κρίση εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, τόσο ατομικούς όσο και κοινωνικούς και πολιτικούς..

Όπως και σε κάθε άλλη Κρίση ή Τραυματικό Γεγονός η αντίδραση εξαρτάται ενδεικτικά από τους εξής ατομικούς παράγοντες: α) από το βαθμό ψυχικής συγκρότησης β) τον βαθμό συναισθηματικής ωρίμανσης γ) την ύπαρξη δεξιοτήτων ζωής δ) άλλα ατομικά χαρ/κά.

Όσο πιο χαμηλό είναι το επίπεδο ψυχικής συγκρότησης και συναισθηματικής ωρίμανσης του ανθρώπου τόσο πιο πρωτόγονους τρόπους αντίδρασης θα υιοθετήσει που μπορεί να τον οδηγήσουν ακόμα και σε αντι-κοινωνική συμπεριφορά..  το μόνο που θα τον νοιάζει είναι πώς θα εξασφαλίσει τη δική του επιβίωση.. ακόμα και αν αυτό είναι σε βάρος των άλλων, π.χ. να διασφαλίσει τρόφιμα μόνο γι’ αυτόν, παίρνοντας όσο μεγαλύτερες ποσότητες μπορεί, αδιαφορώντας για το αν θα περισσέψει κάτι για τους άλλους. Επίσης με το να αρπάξει κάτι που δεν του ανήκει, γιατί τώρα ήρθε η ώρα του να εκδικηθεί το σύστημα και τους άλλους για την αδικία που βίωνε όλα αυτά τα χρόνια…

Επειδή όπως είπαμε μια Κρίση προκαλεί έντονο άγχος, άτομα με χαμηλό επίπεδο οργάνωσης και ωρίμανσης δεν έχουν εμπεδώσει μέσα τους το αίσθημα της Ασφάλειας και άρα θα βιώσουν το ίδιο γεγονός με τους άλλους, αλλά με πολύ μεγαλύτερο Φόβο.. με πολύ μεγαλύτερο το αίσθημα της Απειλής… Μπορεί να αισθάνονται ότι το γεγονός αυτό θα τους «καταπιεί».. θα τους εξαφανίσει.. θα τους αφανίσει..

Και φυσικά αυτό το άγχος που βιώνουν μπορεί να το βγάλουν.. να το προβάλλουν.. ή κοινώς να το «ξεράσουν» σε ανθρώπους του κοντινού τους περιβάλλοντος με το να γίνονται επιθετικοί.. φορτικοί.. γκρινιάρηδες... και μετά βέβαια αισθάνονται ότι κανείς δεν τους καταλαβαίνει.. γιατί οι άλλοι τους θεωρούν υπερβολικούς.. και κουραστικούς…

Ουσιαστικά αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται μια Αγκαλιά, πραγματική ή συμβολική που μπορεί να τους εμπεριέξει προκειμένου να νιώσουν την Ασφάλεια που δεν ένιωσαν ποτέ τους… σαν αποτέλεσμα της συναισθηματικής παραμέλησης που βίωσαν… ή ακόμα και της υπερπροστασίας, αφού έτσι δεν έμαθαν ποτέ τους να μένουν μόνοι και να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής…

Αυτός ακριβώς ο Φόβος λοιπόν ότι απειλείται η ζωή είναι που οδήγησε τόσο κόσμο να αδειάσει τα ράφια των Σούπερ Μάρκετ, όχι μόνο από τρόφιμα.. αλλά και από χαρτί υγείας.

Επιτρέψτε μου να κάνω μια παρένθεση.. (εδώ το χαρτί υγείας λειτουργεί μάλλον συμβολικά.. είναι μεγαλύτερη ντροπή να ξεμείνω από χαρτί υγείας παρά να μην έχω φαγητό να φάω.. είναι θέμα διατήρησης του ελέγχου.. μιας «αξιοπρέπειας».. ενός κοινωνικού στάτους..)

Είναι πάντως απίστευτο ! πώς αυτό το τόσο ευτελές αντικείμενο έχει αποκτήσει τόση μεγάλη αξία σε σημείο να διαπληκτίζονται άνθρωποι μεταξύ τους.. κλείνω την παρένθεση και το πρώτο μέρος του άρθρου…

 

Τέλος 1ου μέρους.. συνεχίζεται..

 

Λάζαρος Σιάντσης

Κλινικός Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής

 

Πληροφορίες

Ημ/νια Διοργάνωσης:

Πέμπτη, 26 Μάρτιος 2020 - 3:30μμ

Ίσως να σας ενδιαφέρουν :